Roisin Murphy: Δεν σχεδίαζα να γίνω μουσικός…

Pepper 96.6 fm

Now playing – Player

Roisin Murphy: Δεν σχεδίαζα να γίνω μουσικός…

Διαβάστε την άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε η Roisin Murphy στην LiFO και μάθετε γιατί μια πραγματική "Βασίλισσα" της μουσικής δεν χωράει σε καλούπια!

— Μετά από πολλά χρόνια στον χώρο της μουσικής, τι σου αρέσει ακόμα να κάνεις;

Λατρεύω τις περιοδείες. Συνεργάζομαι ακόμη με τον Eddie Stevens, τον music director μας από την εποχή των Moloko, και η αλήθεια είναι πως το πίεσα για να συνεργαστούμε σε δύο άλμπουμ τότε. Συνεργαστήκαμε πολύ καλά. Χωρίς να θέλω να ακουστώ γλυκανάλατη, τον νιώθω σαν αδελφό μου και το συνεργάζομαι και να ταξιδεύω μαζί του σε όλο τον κόσμο είναι μου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση. Όταν ξεκινήσαμε, βλέπεις, με τους Moloko, εγώ δεν ήμουν καν τραγουδίστρια. Πετούσα διάφορους στίχους μέσα στα τραγούδια, όπως «Do you like my tight sweater?» και απευθυνόμουν και σε κάποιον που ονόμασα «Party Weirdo». Υπογράψαμε συμβόλαιο με δισκογραφική και μετά είδαμε τον εαυτό μας ως μπάντα. Διοχέτευσα, λοιπόν, όλη μου την ενέργεια σε όλο αυτό που θα ταίριαζε περισσότερο σε έναν visual artist παρά σε έναν μουσικό κι αυτό άρεσε και στον Mark (σ.σ. Brydon των Moloko). Στα live μας δεν θέλαμε να είμαστε πραγματικά πρόσωπα επί σκηνής. Βρήκαμε κούκλες στις οποίες φορέσαμε αδιάβροχα και αυτές ήταν οι Moloko – εμείς στεκόμασταν πίσω τους… Σιγά-σιγά, όμως, έγινε πολύ εμφανές ότι έπρεπε να στήσουμε ένα σόου, μια ζωντανή εμφάνιση και δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα μεταμορφώναμε έναν δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής σε σόου, σε live. Πήραμε, λοιπόν, κάποιους τύπους από το Σέφιλντ, φίλους φίλων, οι οποίοι δεν ήταν session musicians (που παίζουν οτιδήποτε βάζεις μπροστά τους), είχαν το δικό τους στυλ κι έτσι καταλήξαμε με μια μπάντα της οποίας ο ήχος δεν είχε τίποτα κοινό με τον δίσκο μας. Στην πραγματικότητα, άκουγες τις punk εκτελέσεις των τραγουδιών. Ήταν πολύ καλό μεν, αλλά δεν είχε συνοχή, ήταν κάτι πολύ εύθραυστο, μπορούσε να διαλυθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή. Επίσης, οι σχέσεις μας δεν ήταν καλές. Μας έπαιρναν την τελευταία στιγμή και μας έλεγαν «εγώ δεν έρχομαι σε live του MTV, δώστε μας πιο πολλά λεφτά» και διάφορα άλλα – σκέτος εφιάλτης! Αυτοί οι άνθρωποι ήταν τόσο άπειροι, που ζητούσαν συμμετοχή στα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών, ενώ δεν τους γνωρίζαμε καν όταν γράφαμε τους δίσκους! (γελάει)

— Καλά, πώς γίνεται αυτό;!

Μιλάμε για γελοιότητες! Βέβαια, πολλές φορές οι συναυλίες ήταν φανταστικές, αλλά δεν «δούλευε» η φάση κι έτσι στραφήκαμε σε session μουσικούς από το Λονδίνο. Όμως κι εκεί το αποτέλεσμα ήταν χάλια! Δεν είχαν τσαγανό, δεν υπήρχε έλεγχος σ’ αυτό που έβγαινε προς τα έξω και τότε μπήκε ο Eddie στη ζωή μας, αλλάζοντας τα πάντα. Αρχικά, μας έκανε να θέλουμε να βγούμε σε περιοδεία, το έκανε να φαίνεται διασκεδαστικό. Μας έδειξε πως πρέπει πρώτα να εστιάζεις στο live και μετά να βγαίνεις κάθε βράδυ, να μεθάς, να ουρλιάζεις, να γελάς και να παρτάρεις στο λεωφορείο της περιοδείας και στη συνέχεια στο κλαμπ. Κατάφερε να μας δείξει πώς μπορείς να βάλεις στη άκρη την κούραση και να το απολαύσεις. Είναι ο τέλειος music director. Μας υπέδειξε τον τρόπο να μπουν όλα στη θέση τους, από το πώς πας από το ένα τραγούδι στο άλλο μέχρι το να χτίσεις ένα set, να κάνεις τα σωστά διαλείμματα όταν πρέπει, πώς να πειραματιζόμαστε και να δουλεύουμε σκληρά, μας έδειξε πόσο πολλές πρόβες χρειαζόταν να κάνουμε… Εκείνος και ο Mark επέλεγαν και τους συνεργάτες μας, από την μπάντα μέχρι το crew (προσωπικό). Εγώ πάντα ένιωθα, και νιώθω, περισσότερο μέρος του crew και λιγότερο της μπάντας.

Διαβάστε την συνέχεια:ΕΔΩ

Πηγή: www.lifo.gr